تا صبح گریه کرده بود

فلق

چشم های سرخش گفت!

خنده

میان حال و اکنون مانده ام درگیر و سردرگم

دلم می خواست بین امشب و امشب

میان بغض من با من

میان ترس تو با ترس م

یان لحظه های حال من حال

میان این همه تردید

میان انتخاب آنچه می بینم و باید دید

میان . . .

            بگذریم . . .

                           اما . . .

میان این همه تلخی

چه می شد لحظه ای می شد

برای لحظه ای خندید . . . !