نظری برای شعر "غریبه" شاعر عزیز نسرین بهجتی

پاهایم را برداشته ام
که راه نرفته باشم
خانه هر جا که باشد
برای خود کشی امن است
یا قطار
البته اگر راه برود
و تو نهنگ نباشی
و خانه ای در ساحل را حتی تصور هم نکنی
و ندانی کاکلی چه جور چیزی است
و آیا با خروس فرق می کند یا نه!
انگار تمام عناصر شعر غریبه اند
به همه اعتماد می کنم
هر چه پیش آید خوش آید!

خاطره

مردی است خسته

روبروی پنجره

سر را فکنده پیش

افسوس می خورد

گاه آه می کشد

گهگاه نیز

             خط کم رنگی از تبسم و لبخند و پوسخند

بر چین صورتش افزوده می شود

و تیغ خاطرات

لب های بسته اش را چاک می دهد.

خواب

مثل یک نگاه ســــــــرد ناتمــــــوم                        دارم از سردی لحظه ها می رم

بغض اون سالهای سخت گم شده                        داره آتیش می زنه به هســتیم

نمی دونم که کجـــــــــــای قصه ام                       یا کجــــای این شــب کپـک زده

خــواب یک گــــذشته نیمـــــه تموم                       بازم آرامشـــمــــو به هــــم زده

قصـــــه از جایی شروع نشد، کجـا؟                       قصه مـن واســه روح تـــو بــده

کاش می دونستـم اگه عــقـب برم                        زنــــــدگی بـــازم دروغ ممتده؟

گم شــدم تــوی خیـــالات خـــــودم                       غصه ها بهم مگه امون می ده؟

خوابــــیده کنار مــــن اون کسی که                       تو گوشام نگاش بایـد اذون بـگه

ای خــــدا لعنـــتــتــو ازم نگیــــــــــر                       لااقــــــل لــــعنتــــتو تـموم بده

بنـــده خســـــته ی ناتمـــــــــوم تو                        میــره تا گریـه کنه امــون بـــده